Maria: Uit de greep van mensenhandel
De buitenlandse Maria komt via mensenhandel in de prostitutie in Nederland terecht. Haar verhaal wordt gekenmerkt door angst. Angst omdat ze niet weg kan lopen bij de mensen die haar ‘bezitten’. Angst voor mensonterende dwang: anderen bepalen hoe ze moet zitten, hoe ze zich moet kleden, hoe ze zich moet gedragen, en wat ze moet doen. Na 2,5 jaar is Maria zichzelf zo kwijtgeraakt dat ze volledig in de war is: “Ik wist niet meer wat links of rechts was.” Via het uitstapprogramma van Terwille lukt het haar om te ontsnappen uit haar verstikkende netwerk.
Robert: Een leven online
Wie is er tegenwoordig niet online? Veel mensen brengen dagelijks uren door op internet. Mailen, surfen of online een spel doen is heel normaal. Een bekend online spel is ‘World of Warcraft’. Een speler leidt een leven in een virtuele wereld met veel uitdagingen. Maar wat als dit leven aantrekkelijker wordt dan de realiteit? Hoe komt iemand ertoe zijn leven ten koste te laten gaan van echte contacten? Hierover gaat het verhaal van Robert.*
Emiel: Fietsen met je therapeut
Nog tijdens zijn behandeling bij de verslavingszorg van Terwille meldt Emiel (28) zich enthousiast aan voor de Cycle for Hope: een unieke wielertocht van 1200 kilometer, non-stop, in 48 uur. Samen met zijn behandelaar Klaas fietst hij in september mee in Team Terwille. Ook de directeur-bestuurder van de instelling fietst mee. Of dat niet gek is? “Ik vind het juist mooi”, zegt Emiel. In het team merkt hij dat hij zelf ook iets te bieden heeft. “Om de tocht te volbrengen, moeten we elkaar als team blijven motiveren. Niemand kan dit alleen.”
Janine over Perspectief+
Janine belandt vanuit Tsjechië in een seksclub in Drenthe. Met het geld dat ze verdient, voorziet ze in haar levensonderhoud. In het begin lijkt het goed te gaan: ze doet haar werk, ze verdient geld en ze kan daarvan leven. Maar na drie jaar werken in de club, is ze óp. Ze kan het werken […]
Hendrik: Ik ben er nog steeds
Toen Hendrik door zijn verslaving op straat belandde, sloegen vijf Groningse politieagenten de handen ineen om hem een opnameplek bij de Hoop in Dordrecht te bezorgen. De lange en omslachtige weg naar hulp bracht hen op het idee voor een christelijke intakepost in het Noorden. Nu, bijna 15 jaar later is Terwille uitgegroeid tot een middelgrote professionele GGZ-instelling voor verslavingszorg. Maar hoe is het met Hendrik?
Mike: Zo min mogelijk betutteling
“Een huis is een grote verantwoordelijkheid”, vertelt de inmiddels ex-dakloze Mike, “maar als buddy’s helpen we elkaar hierbij.”
Samuël: Doelloos op straat
“De straat maakt je verslaafd,” zegt Samuël (27). “Mensen hebben een eigen plek nodig. Hoe korter iemand op straat blijft, hoe beter.” Samuël spreekt uit ervaring. Hij was maandenlang dakloos en “zwierf doelloos rond”, zoals hij zelf zegt. Nu heeft hij weer een huis. “Dit is veel beter dan op straat.”
Sander: Ik rookte al op mijn zevende
Sander groeit op in een gezin met zeven kinderen, waar het heel normaal is om te roken en te blowen. “Ik kreeg mijn eerste sigaret op mijn zevende. Van mijn moeder. Iedereen vond het grappig, behalve mijn vader. Ik heb een paar maanden ongestoord kunnen roken, totdat hij erachter kwam en me de sigaretten afpakte.” Maar Sander is er dan al zo afhankelijk van dat hij zelf stiekem weer begint.
Sanne: In balans na de partnergroep
Sanne is getrouwd met een man die alcoholverslaafd is. Net als veel partners voelt ze zich schuldig aan de verslaving van haar man. Als Sanne bij Terwille binnenkomt, is ze vooral aan het overleven: “Ik was een klein hoopje mens, vol angst, schaamte en schuld. Ik voelde me waardeloos, ik haatte mijzelf.”
Sidney: Gered van verslaving
Op zijn dertiende kwam Sidney in aanraking met cocaïne. Later kwam daar nog heroïne bij. Meer dan twintig jaar is hij daaraan verslaafd geweest. Toch heeft hij altijd door zijn geloof geweten dat hij gered zou worden.
